De hond heeft een ziekte. 's Avonds na de nachtmis bleef ik te lang op de bank zitten met m'n (nieuwe) laptop op schoot.
Toen kwam er opeens een luid gekrabbel uit de keuken, het geluid van een hond die snel wil rennen over een gladde houten vloer. Het was inderdaad de hond, maar rennen deed ze niet. Ze duwde zich op haar zij over de vloer, kwam tegen de tafel aan en kromde met haar rug over de dwarse tafelpoot heen.
Schuim stond op haar lippen. Ze voelde ontzettend stijf aan. Ze reageerde niet op me.
Megamot lag al in bed, met moeite kreeg ik hem eruit. Toen hij naar beneden kwam, en ik met mijn neus in de medicijnkast zat, waar ook pijnpillen voor de hond liggen, was ze bijgekomen. Alleen herkende de hond Megamot niet meer, ze begon ontzettend te blaffen tegen hem. Mij kende ze wel, kwispelstaartend kwam ze naar me toe. Een beetje wankel liep ze achter me aan, toen ik weer in de medicijnkast dook. Uiteindelijk heb ik geen pillen gevonden, maar met de hond was alles weer goed.
Tot 12 uur later, Eerste Kerstdag. We zaten rustig bij elkaar, hond werd geaaid door Maximugje, toen ze weer een attaque kreeg. De Mugjes reageerden heel verschillend: huilen, Handen tegen de oren en met interesse kijken (Minimugje).
De arme hond kwam bij de verwarming terecht en was weer even helemaal van de wereld. De dierenarts kreeg ik gelukkig snel aan de telefoon en hij begreep uit mijn verhaal (jullie ook denk ik), dat onze hond een epilepsie-aanval had. Na een paar minuten was alles weer goed en tot nog toe gaat het ook goed. De foto bijvoorbeeld is van vandaag, we hebben lekker gewandeld.
We gaan zo snel mogelijk met haar voor een controle, hopelijk kan dit morgen (zaterdag) al. Wordt vervolgd.
